Siedemdziesiąt siedem szuflad: co IOD naprawdę archiwizuje i dlaczego trzydzieści jeden nie wystarczało

Skąd to się wzięło

Archiwum z trzydziestoma jeden szufladami wygląda na kompletne, dopóki nie użyje się go w prawdziwej sprawie. Wtedy widać, że zebrane zgody lądują w „Innych dokumentach", że porozumienie ze związkami w sprawie monitoringu nie ma własnego miejsca, a ocena skutków przekazywania danych — ta, która po Schrems II towarzyszy każdej standardowej klauzuli umownej — nie jest nigdzie. „Inne dokumenty" to szuflada, w której umiera wszystko, czego projektant nie przewidział.

Cztery, które ważyły najwięcej

• Decyzje zautomatyzowane i profilowanie (art. 22). Przy scoringu, filtrach CV i systemach antyfraudowych jest to wszędzie, a kara ośmiuset dwudziestu pięciu milionów wydana w tych dniach w Niderlandach dotyczy dokładnie tego. Nie miało własnej szuflady.
• Przetwarzanie danych biometrycznych. Wymaga własnej oceny, a lądowało w „Środkach bezpieczeństwa", gdzie nikt go nie szuka.
• Rejestr dostępów i logów. To pierwszy dowód, o który się prosi przy zarzucie nieuprawnionego dostępu, i zarazem obowiązek ciążący na administratorach systemów.
• Anonimizacja i pseudonimizacja. Prawie zawsze deklarowana, prawie nigdy udokumentowana: to punkt, na którym organy rozłożyły w ostatnich dwóch latach najwięcej linii obrony.

A potem reszta

Porozumienia ze związkami i zgody na monitoring — bez nich monitoring wizyjny i geolokalizacja są bezprawne u źródła, jeszcze przed RODO. Rejestr naruszeń z art. 33 ust. 5, obowiązek samodzielny, który nie wyczerpuje się w obsłudze pojedynczego incydentu. Zasoby i niezależność IOD z art. 38, pierwsze pytanie każdej weryfikacji funkcji. Zebrane zgody i ich wycofania jako dowód wymagany przez art. 7 ust. 1. I dalej: klauzule dla kandydatów, dzieci, sygnalistów; administratorzy systemów; przedstawiciel w Unii; mapa przepływów; klasyfikacja danych; testy podatności; prywatność w fazie projektowania; plan reagowania na incydenty; zawiadomienia z art. 34; polisa cyber; okresowe sprawozdanie IOD.

Dlaczego strona powstała od nowa

Siedemdziesiąt siedem kafelków w siatce to mur, nie lista. Obszary są teraz w sześciu rodzinach odpowiadających sześciu rzeczom, które administrator musi umieć wykazać, a nad każdą jest mozaika: jeden kafelek na obszar, wypełniony, gdy zawiera dokumenty. To nie ilustracja z biblioteki, lecz portret tego klienta, zmieniający się w miarę pracy. Zdjęcie stockowe byłoby dla wszystkich takie samo i nie mówiłoby nic.

Rodziny najgorzej pokrytej nie wybieramy my: wybiera ją kod na podstawie pokrycia, a ona wchodzi na górę z pełnym tłem swojego koloru i przyciskiem otwierającym od razu pierwszy pusty obszar. Pozostałe pięć celowo zostaje monochromatycznych. Sześć kolorów dla sześciu rodzin to było sześć kolorów, które nic nie mówiły; koloru używa jedna rzecz na ekran i dlatego widać go.