Zaświadczenie o niekaralności, które nic nie mówi: Hiszpania uchyla dwa miliony

Czytając tytuł, kusi wniosek, że zaświadczenie można żądać. Wyrok tego nie mówi. Sąd usunął JEDNĄ przeszkodę — automatyczną kwalifikację jako dane z art. 10, wymagającą wzmocnionej podstawy — i pozostawił całą resztę. Zaświadczenie nadal jest danymi osobowymi, a żądanie go nadal jest przetwarzaniem, które potrzebuje podstawy prawnej i musi przejść test niezbędności.

• Dokument i tak zawiera dane osobowe: imię i nazwisko, datę urodzenia oraz sam fakt, że dana osoba została sprawdzona.
• Potrzebna jest podstawa z art. 6, a u prywatnego pracodawcy zgoda kandydata nie wystarcza: w relacji rekrutacyjnej nie jest dobrowolna.
• Pozostaje test niezbędności: dla konkretnego stanowiska zaświadczenie może być proporcjonalne; dla wszystkich stanowisk bez różnicy — nie.
• Prawo krajowe waży więcej niż wyrok: we Włoszech art. 2-octies dekretu 196/2003 wymaga podstawy ustawowej dla danych z art. 10, a żądanie zaświadczenia od kandydatów jest dopuszczalne tylko tam, gdzie przewiduje to ustawa.

Jest też druga strona, o której IOD musi pamiętać. Stanowisko przeciwne istnieje i było bronione stanowczo: zaświadczenie o niekaralności i tak mówi coś o osobie — mianowicie, że nie ma wyroków — a to jest informacja o jej przeszłości sądowej, nawet gdy rubryka jest pusta. To z tego stanowiska zrodziła się hiszpańska kara i to ono kształtuje dziś praktykę w kilku porządkach prawnych, także we Włoszech.

Praktyczne pytanie do klienta jest takie samo jak przed wyrokiem i jest tylko jedno: na jakie stanowisko i na jakiej podstawie prawnej. Jeśli na oba jest odpowiedź na piśmie, żądanie broni się przy każdej wykładni art. 10. Jeśli odpowiedź brzmi, że żądają od wszystkich, bo tak ostrożniej, ostrożność jest dokładnie po drugiej stronie.